Kolejna część przygód byłego gliniarza Tomasza Winklera i kolejna tak samo dobra!

Książka "Trzeba marzyć" jest drugim tomem z cyklu "Willa pod Jodłami" od Bogny Ziembickiej. Po raz kolejny spotkamy się z Jagą, która przeprowadziła się do przedwojennej willi w Zagórzu nieopodal Krakowa. Jest magicznie!

Mamy to! Czy są tutaj fani Pana Marcina Mortki i fantastyki? Jeśli tak, to obowiązkowo musicie przeczytać tę książkę! Jeśli z autorem jeszcze się nie znacie, to zdecydowanie jest to dobry moment, żeby sięgnąć po jego twórczość i bliżej przyjrzeć się przygodom Kociołka, którego już mogliśmy poznać w pierwszej części pt "Nie ma tego złego". Ja czekałam na kontynuację i ani trochę się nie zawiodłam. Jestem nawet pewna, że jest jeszcze lepiej, niż było!

Oskar Eden- właśnie zadebiutował swoją książką "Kwaśne Pomarańcze". Do jej napisania zbierał się od 10 lat. Powoli rodził się w jego głowie pomysł, aż w końcu postanowił usiąść i spisać swoje przemyślenia i historie. Autor ma 45 lat, mieszka pod Wrocławiem. Jest on absolwentem wydziału nauk o społeczeństwie, a na co dzień zajmuje się on quasi-terapią osób w trudnej sytuacji życiowej. W swojej książce chciał pokazać czytelnikom prawdę o otaczającym ich świecie oraz o życiu.

Sama książka to zbiór 33 opowiadań w których autor przedstawia nam różne historie z życia. Wszystko przedstawione jest chronologicznie, od czasów dzieciństwa, do wieku męskiej dojrzałości. Tytułowe "Kwaśne pomarańcze" to oczywiście wydarzenia w naszym życiu, które symbolizować mają nasz los. Jak wiadomo nie zawsze jest on wesoły i łaskawy. Każdemu z nas czasami rzuca on kłody pod nogi i sprawia, że musimy na chwilę przystanąć i się zastanowić. Każdy rozdział w tej książce to odrębna historia. Razem z autorem między innymi przeżyjemy jego pierwsze rozczarowania miłosne, śmierć babci, czy też niezapomniany sylwester. Niektóre z nich mogą wydać się nam błahe i proste, praktycznie nic nie znaczące, inne zaś będą mocne i wzruszające.

Ta książka i słowa Oskara Edena pokazują nam, jak wiele sytuacji oraz osób w naszym życiu ma na nas wpływ i kształtuje nas. Autor poruszył też wiele bardzo trudnych i ważnych tematów. Między innymi jest to: śmierć, zdrada, przemoc psychiczna i fizyczna oraz wiele innych. Dookoła wszystkiego jest samotność. Samotność w rodzinie, w wielkim świecie i pracy. Samotność mimo znajomych, rodziców i przyjaciół. Samotność, która w którymś momencie życia dotknie każdego z nas. Czasami niespodziewanie i z zaskoczenia.

Książka mimo tego, że porusza dość smutną i mocną tematykę, to ma też wiele zabawnych i groteskowych momentów. Podczas jej czytania na pewno nie raz się uśmiechniecie! Jest też ona napisana bardzo lekkim i miłym językiem i bardzo szybko i przyjemnie się ją czyta. Znajdziemy w niej prawdę o człowieku i o życiu, które jak wiadomo nie zawsze jest słodkie i wesołe.

"No właśnie - co z tym naszym "prawdziwym" życiem? Czy na pewno jesteśmy sobie bliscy, skoro tak diametralnie różnimy się w sprawie tak istotnej jak ta?"

"Może chociaż nie zbłaźnij się w swoich własnych oczach! Tak, abyś zachował z

tego świata dla siebie samego odrobinę szacunku.

Zachował. Dla siebie. Odrobinę. Na wieczność. "

Uważam, że książka jest bardzo wartościowa i niesie ze sobą przesłanie. Mi bardzo się ona podobała. Niektóre rozdziały wciągnęły mnie tak bardzo i tak mocno, że czułam niedosyt przy ich zakończeniu. Zdecydowanie chciałabym, żeby autor pokazał nam ich ciąg dalszy i wszystko dokładnie wyjaśnił. Ta mała kropka na ich końcu tylko wzbudziła moją ciekawość i zaangażowanie w książkę.

Czy czegoś mi zabrakło w tej książce? Żaluje, że o samym głównym bohaterze, naszym współczesnym Odysie nie mamy więcej informacji. Mimo tego, że jest on głównym bohaterem i, że to z nim przemierzamy przez życie to nie wiemy o nim zbyt dużo. Autor bardziej skupił się na relacjach międzyludzkich, na emocjach jakie od odczuwa oraz na postaciach, które pojawiły się w jego życiu. Oczywiście było to bardzo dobre rozwiązanie, ale czasami zabrakło mi np. wstawki o tym czym zajmuje się nasz bohater, czy ile ma akurat lat w danej historii. Książkę polecam wszystkim osobom, które lubią analizować życie. Które lubią wchodzi w ludzką psychikę i które mają w swoim życiu takie właśnie "Kwaśne pomarańcze". Pozwala spojrzeć na niektóre sytuacje z większym dystansem, a pewnie tak samo jak i ja w pewnym momencie jej czytania będziecie się utożsamiali z niektórymi historiami i emocjami.

 www.czytampierwszy.pl

Wiedziałam, że z tą książką będzie mi pisane zarwać noc i ani trochę tego nie żałuje! Książka autorki słynnego "Kredziarza" i nawet jak go nie czytaliście, to jest to zupełnie oddzielna i niezależna historia, więc śmiało możecie zaczynać od "Zniknięcia Annie Thorne", a uwierzcie mi, że WARTO! 

W tej książce spotkamy Joego. Jako dziecko stracił siostrę i to w całkiem niewyśnionych dla nas okolicznościach. Po latach postanawia wrócić do swojego pozornie spokojnego miasteczka i zostaje nauczycielem w Arnhill. Jak się szybko dowiadujemy ma jakiś plan i nic nie dzieje się tutaj przypadkowo. Joe wie, że jego siostrze stało się coś złego, wie, że to zło wraca i, że powinien mu zapobiec. Czy uda mu się to zrobić? Miasteczko, jak to miasteczko. Każdy się zna, wie o sobie wszystko, każdy coś na kogoś ma, a w swoich rękach całość trzyma osoba, która oczywiście ma kasę i pozycje społeczną. Widzimy kolejne morderstwo, coraz więcej dowiadujemy się o historii i przeszłości Joego i powoli domyślamy się, co tutaj tak naprawdę się dzieje.

Mnie ta książka wciągnęła od pierwszych stron i bardzo podobały mi się rozdziały z przeszłości i przeniesienie się do roku 1992. Całość ZASKAKUJE! Według mnie książka jest o wiele, wiele lepsza od "Kredziarza" i zdecydowanie nie powinniście jej czytać po zmroku. Jest mrocznie, tajemniczo i przerażająco! Arnhill ma swoją tajemnicę, ma swoją złą stronę i historię, która lubi zataczać koło. Chcecie się dowiedzieć co się pod nim kryje?

W ten słoneczny sobotni poranek przychodzę do Was z NAJPIĘKNIEJSZĄ

książką jaką ostatnio czytałam. Jestem pewna, że musicie wpisać ją na

swoją czytelniczą listę i już w środę pobiec do księgarni i ją kupić.

Poznajemy w niej Katarzynę i Igora, Polkę i Rosjanina, szlachciankę i

dragona. Dwie pokrewne dusze, które połączyła miłość, a rozdzieliła

szalejąca wojna i próba odzyskania przez polaków niepodległości! Czy

różnice pochodzenia, kraju i frontu są w stanie ich połączyć na

zawsze, czy może nie będzie im to już nigdy pisane?

Książka liczy sobie 730 stron i są to najpiękniejsze strony jakie

miałam okazję ostatnio przeczytać. Opisy autorki, uczucia jakie

wywołuje, jej słowa i to jak wszystko przedstawia - PRZEPIĘKNE! Czułam

te promienie słońca, pachnącą maciejkę i widziałam te jabłonie i

grusze uginające się pod ciężarem owoców, a potem płakałam jak

czytałam o wojennej zorzy, morzu błota i ropiejących ranach. Byłam na

wielu frontach, w wielu szpitalach polowych, w ostrzeliwanych miastach

i pociągach, wraz z bohaterami żegnałam w tej książce kolejnych braci,

matki, żony i dzieci... Osoby, które odebrała nam wojna, choroba czy

starość i złamane serce.

Książka pokazuje ogrom bólu, tęsknoty i miłości. Pokazuje też siłę i

waleczność. Widzimy jakie żniwo zabrała za sobą ta wojna, widzimy jak

wiele osób jej zginęło i jak wiele my postaci musimy pożegnać. Podczas

czytania tej książki nie da się nie zapłakać! I to nie tylko z bólu,

ale też z radości. Radości, że pomimo wszystko niektórym naprawdę się

udało, że po latach niektóre matki mogły przywitać swoich synów

wracających z frontu, wszystkie wierzyły do samego końca.

Miłość między Katarzyną i Igorem przedstawiona w tej książce to tylko

zalążek tego, co tak naprawdę otrzymujemy! Poznajemy wiele wspaniałych

postaci, równie wiele musimy pożegnać. Nie chce Wam więcej zdradzać,

sięgnijcie po to książkę. Ode mnie otrzymuje ona 10/10 i wpisuje ją na

listę NAJLEPSZYCH książek jakie przeczytałam.